Tech & Travel in the States

Game Day

2007-11-19T17:47:00.000-08:00

Yesyes, tijd voor een update!

Een hoop leuks de afgelopen week! Naast het boeken van behoorlijke vorderingen met het project op de universiteit heb ik de afgelopen week ook tijd gehad om wat meer van Blacksburg en omgeving te zien. De faculteitscampus ken ik nu onderhand wel zo'n beetje, zo heb ik bijvoorbeeld inmiddels ook de ideale stek om te lunchen gevonden: West End Market. WEM is een enorme vreetschuur met een stuk of 8 'restaurantjes' er in waar je zo ongeveer alles kunt krijgen wat je hartje tussen de middag begeert: sandwiches, pizza, complete hamburgermenu's, soepen, salades, pannekoeken, burrito's, fruitshakes en zo door. De faculteiten hier zijn namelijk echt alleen projectkamers en collegezalen: restaurants, koffiecorners en zelfs alle studieverenigingen zijn gecentraliseerd.

Sterker nog: slechts na veel rondvragen kwam ik er achter dat er in tegenstelling tot eerdere berichten maarliefst één koffiezetapparaat (dus niet eens een 'good old' automaat) op de faculteit is, maar dat die eigenlijk alleen voor medewerkers bedoeld was. Er kwam wat verfijnde diplomatiek bij kijken, maar eind goed al goed, voor een lousy acht dollar mag ik nu een maand lang ongelimiteerd koffie halen daar. Wat een avontuur weer!

Werplek op Randolph Hall

Ik leer de anderen op mijn 'graduate' kamer inmiddels een beetje kennen. Het systeem werkt hier zo: als je als Bachelor student ('undergraduate') hier verder wilt studeren wordt je 'graduate' student en doe je eigenlijk een master en PhD studie in één. Een groot deel van de studiepunten die je daarbinnen moet halen is het volgen van colleges met verplichte aanwezigheid, het onderzoeksdeel is minder groot dan bij veel Europese studies. Veel kamergenoten zijn dan ook echt wel diehard studenten die niet zo van de gezellige babbel zijn. Een aantal is sociaal nog wel enigzins vaardig, daarmee lunchen we 's middags. Veel studenten zijn nu met Thanksgiving Holiday wel naar huis en aangezien er daarna tentamens aankomen zal het jammergenoeg wel wat 'rustiger' worden op de faculteit.

Rustig was het bepaald niet afgelopen zaterdag in Blacksburg! Er stonden twee evenementen op het programma: "Hokies thank the World" en de laatste thuismatch van het VT football team.

Het "Hokies thank the World" hield verband met het bloedbad dat hier medio april afgelopen jaar door een student aangericht werd. In de periode daarna heeft Virginia Tech uit de hele wereld zowel financiele als andersoortige steun ontvangen. Om daarvoor te bedanken hebben ze afgelopen zaterdag luchtfoto's en satellietfoto's gemaakt van het Drillfield (zie blogpost 1), waarop bijna 9000 man in grote letters 'VT THANKS YOU' vormden.

De officiele Hokieband maakt er een gezellige gathering van met hits uit de oude doos

Allemaal lachen naar de satelliet!

En de fotosessie is voorbij. Op naar de tailgate parties!

Check voor meer foto's de site van VT: http://www.vt.edu/thank_the_world/. Je kan er zelfs een Google Earth dingetje dowloaden waarmee je ook daarmee op het Drillfield in kan zoomen.

Je zou zeggen dat iedereen speciaal z'n oranje of maroon-kleurige Virginia Tech trui aangetrokken heeft als je de foto's bekijkt. Nu was daar voor dit evenement ook wel om gevraagd, maar zonder die vraag zou het er niet heel anders uitgezien hebben. Ook op normale dagen heeft bijna elke student namelijk wel iets van de mega-uitgebreide VirginiaTech kledinglijn aan. Als de TU Delft zoveel merchandise zou verkopen als Virginia Tech zouden we geld toe krijgen in plaats van collegegeld betalen! Het is echt bizar hoeveel VT spullen studenten hier hebben. Qua dichtgetiktheid kunnen we zeker nog wat van ze leren in Delft.

Die dichtgetiktheid uit zich helemaal bij football wedstrijden als de Hokies thuis spelen. Virginia Tech heeft dan ook haar eigen football-stadion waar met gemak 50.000 man in kunnen. Vanuit heel Virginia komen mensen naar de wedstijd kijken: sommigen rijden wel 500 km om zo'n wedstijd te bezoeken. Als je zoveel tijd er in steekt kun je het het beste ook maar als 'dagje uit met de family' gaan beschouwen, en dat doet men dan ook: je neemt gewoon je barbecueset, een aantal kratten bier en een of ander spel waar je van die kleine zakjes met rijstvulling in een gat in een plank moet mikken mee en je hebt een leuk uitje. Dat doet iedereen dan ook, en hoewel de wedstijd pas om half vier 's middags begint stromen 's ochtends vroeg al de parkeerplaatsen in en rond Blacksburg dan ook langzaam vol, begint iedereen al dat moois uit de auto te halen en een feestje te bouwen. Daar ontstaan zogenaamde 'tailgate parties', een grote gemoedige en gezellige drukte van fans die aan het feesten, barbecuen, drinken en zingen zijn. Een belangrijke wedstrijd van het Nederlands Elftal is er niks bij als je het met de gekte vergelijkt voor een gewone football match van het universiteitsteam hier.

Het begint 's ochtens langzaam druk te worden

Iedereen neemt een tentje mee (andere parkeerplaats)

Party on rond het middaguur (weer een andere parkeerplaats)

Vol stadion. Go Hokies!

Als je geen geld aan kaartjes uit wilt geven neem je gewoon je TV set mee (zoom in op de blauwe tent!)

Jammergenoeg was ik zelf te laat met het kopen van kaartjes, maar ik wil sowieso proberen later nog een Game mee te pakken, het is een enorm spektakel. Het bleef nog lang onrustig in Blacksburg ...

Ondertussen had ik met huisgenoot Chris geregeld dat ik zijn fiets mocht lenen terwijl hij moest werken (hij is pizza-bakker) en heb ik die gelegenheid aangegrepen om de omgeving van Blacksburg eens een beetje te verkennen. Ze hebben hier door de bervels (ergens tussen bergen en heuvels) een aantal mooie mountainbike-trails lopen, ik wilde proberen om vanaf de toppen een mooie 'view' op het dal te krijgen. Dat heb ik geweten ook: die mountainbike-rit werd een heuse klim. Na twee-en-een-half uur biken en acht keer stuk gaan is het me wel gelukt om met fiets (topapparaat, zo'n mountainbike) en al heel boven aan te komen via het slingerende bospad. Voor het uitzicht had het achteraf niet echt gehoeven (er staan way too much bomen in zo'n bos de weg om fatsoenlijke foto's te kunnen nemen), maar de rit was schitterend an sich.

Een van de National Forest Trails

De herfst creert mooie landschappen op de heuvels

Rustpauze'tje

Toch jammer dat dat steile niet echt overkomt op foto's

De Radiomast bij de top zorgde voor een kleine blik in het dal

De weg terug

Na een zinderende afdaling was het wel weer mooi geweest (na vier uur biken ben je toch wel redelijk stuk) en ben ik teruggereden naar huis. Thuis met Chris de herhaling van de Game gekeken op ESPN, langzamerhand begin ik de spelregels van football een beetje door te krijgen...
Dat was 'm weer voor deze keer, tot de volgende update!

Groetjes uit Blacksburg!

Arrival in Blacksburg

2007-11-01T17:17:00.000-07:00

De busreis was lang. Het is grappig om je te realiseren dat die 450 km tussen Washington en Roanoke bijna even lang duurt als de 6200 km tussen Amsterdam en Washington. Tijdens zo'n acht uur durende busreis heb je in ieder geval genoeg tijd om je dat te bedenken. Ook heb je genoeg tijd om je door een aantal 'hoofdstukken' Lonely Planet heen te worstelen ... topkado!

In Roanoke hoefde ik gelukkig niet lang op de bus naar Blacksburg te wachten. Waar ik bij de busreis naar Roanoke wel verwacht had dat het even zou duren, verraste het me enigzins dat de tocht van Roanoke naar Blacksburg (wat op de kaart slechts een steenworp lijkt te zijn) toch nog dik anderhalf uur duurde.

Virginia is erg bosrijk. In sterk contrast met Nederland heb je hier enorme stukken 'niks' tussen de steden zitten, met hier en daar een verdwaalde kerk of landhuis. Soms heb je de indruk dat ze dit stuk land echt pas net ontdekt hebben, zo veel vrije natuur zie je. Zeker nu in de herfst is het heuvelachtige landschap erg kleurrijk; voeg daar een ondergaande zon aan toe en het plaatje is compleet.

In Blacksburg werd ik opgehaald door Ling, het meisje van wie ik de kamer onderhuur. Ik was redelijk stuk van zoveel reizen en het werd al laat, dus ik heb maar een nacht goed geslapen en ben de volgende dag de omgeving gaan verkennen.

De kamer op zich is behoorlijk basic, veel meer als een matras, klein bureau, lamp en een inbouwkast is het niet. Prima voor de komende twee maanden echter. Ook heb ik m'n eigen badkamer, ook erg relaxt: nooit wachten voor de douche.

Er wonen nog drie andere studenten in het huis. Allereerst heb je Ellery en Nicole, de huiseigenaren. Hij (Ellery) is net klaar met Computer Engineering en werkt nu bij GE, zij studeert nog (onduidelijk wat, komt niet veel geluid uit). Daarnaast woont Chris in de kelder, een student geologie die volledig beantwoord aan het stereotype Amerikaanse skater; relaxte baas, aardige vent geloof ik.

Kamer

Badkamer

Het huis is wel prima gelegen voor een off-campus huis (ik geloof dat ongeveer 60% van de studenten off-campus wonen, daar zitten ook alle fraternities en sororities). Ling had al verteld dat de bushalte en supermarkt erg dicht in de buurt zaten, dat had ze zeker niet overdreven.

2807 Chelsea Court, Blacksburg, VA (meest rechter huis)

De 'Food Loin' is de locale 'kleine' supermarkt (nog dik anderhalf keer zo groot als de C1000 in Delft), die in tegenstelling tot de uber-enorme Wal-Mart aan de andere kant van Roanoke niet 24/7 geopend is. Tegenvaller, je kan bij de Food Loin slechts van zeven uur 's ochtends tot twaalf uur 's avonds terecht. Hopelijk is dat uit te houden.

Ook de bushalte ligt inderdaad op een steenworp afstand van de kamer, ideaal. Tot een uur of zes rijdt er elk kwartier een bus die je in tien minuten in het hartje van de campus afzet, wat dicht bij Randolph Hall, waar het Department of Aerospace and Ocean Engineering in zit, ligt.

De campus van VT is echt schitterend. Het is net alsof je in een kasteeltuin rond loopt. Dit komt vooral door het gebruik van de zogenaamde 'Hokie Stones' waar bijna alle faculteiten en andere universiteitsgebouwen van gebouwd zijn. Dat wil zeggen, waar de meeste universiteitsgebouwen mee bekleed zijn, want van die originele stenen worden ze volgens mij al tijden niet meer gebouwd. Een kleine indruk van de campus:

Burrus Hall, het auditorium en kantoor van de 'principal'.

Het 'Drillfield'

VT is met meer dan 26000 studenten groter als de TUD; daar is de campus ook wel naar. De campus heeft een totale omvang van bija 10 vierkante kilometer! Daar zitten dan wel alle ón-campus' studentenflats, alle onderzoekscentra en het vliegveld bij. Alleen het park dat in het midden van de campus ligt is qua omvang al bijna vergelijkbaar met de TU-campus.

Op de faculteit schoten ze nogal in de stress dat ik met een Visa Waiver hier was, normaliter hebben studenten een studentenvisum (klinkt op zich logisch). Dat kost echter financieel gezien qua geld het een en ander, en aangezien ik geen betaald werk doe of studiepunten ga halen is een Visa Waiver ook in orde. Gelukkig bleek dit allemaal te kloppen uiteindelijk en heb ik nu een officieel 'Hokie Passport' (soort TU kaart) en een PID (soort NetID) waarmee ik toegang heb tot alles wat nodig is en zelfs gratis met de bus kan. Ook het regelen van toegang tot het draadloze netwerk op de campus had het een en ander aan voeten in de aarde maar is uiteindelijk ook gelukt.

Nadat al deze praktische dingen geregeld waren was het tijd om echt aan de slag te gaan. Vandaag heb ik dan ook een tweede gesprek met de prof de me gaat begeleiden gehad, ditmaal over de inhoud van het project. Wat ik ga doen is kortweg het volgende: het maken van een model dat het vleugelgewicht bepaald voor een vliegtuig aan de hand van de benodigde buig- en torsiestijfheid van de vleugel. Aan de hand van dit model moet vervolgens bepaald worden of er (en zoja hoeveel) gewicht netto bespaard kan worden door het ondersteunen van de vleugel met een truss-structuur. Dit laatste heet een 'truss-braced wing', daarnaar doen ze al een tijd onderzoek hier op VT in samenwerking met Lockheed en NASA.

Al met al een goed begin hier, ik zie uit naar de komende weken!

Groeten uit Blacksburg!

Washington DC

2007-10-24T22:02:00.000-07:00

Dinsdagochtend in alle vroegte was het zover: om twintig over zeven 's ochtens vertrok mijn vlucht. Eerst naar Londen, om daar na een korte wachttijd door te vliegen naar Washington DC, Capital City van de United States. Inderdaad, in tegenstelling tot eerdere berichten ligt er wel een enorme lap grond aan de andere kant van de Atlantische Oceaan.

In Washington heb ik twee dagen om zo'n beetje alles te bekijken, wat behoorlijk krap aan is als je ook nog wat van de musea mee wil krijgen. En musea hebben ze hier in overvloed!
Ieder geval, toen ik om een uur of vijf 's middags ingecheckt was in mijn hostel heb ik de jetlag maar genegeerd en ben ik meteen op pad gegaan om de stad te bekijken. Gelukkig lag het hostel behoorlijk centraal: op kruipafstand van zowel het witte huis als het Capitool. Dat waren dan ook de eerste bezienswaardigheden die ik langs ben gegaan:

The White House (inclusief norse officer)

Washington Monument

Washington Monument by night

Het Capitool

Smithsonian Castle

Het Hostel

Washington is best een indrukwekkende stad. Veel statige, pompeuze, grote gebouwen, brede straten, veel parken met monumenen maar ook veel neon en lichtreclame. In tegenstelling tot New York heeft Washington DC niet echt een opvallende skyline, bijna alles in Downtown heeft rond de tien verdiepingen.

Aerial View van Downtown Washington DC (plaatje © Virtual Tourist)

Daarnaast is het stadsplan behoorlijk 'recht toe recht aan' met de straten allemaal netjes loodrecht op elkaar. Samengevat is het net alsof iemand oost- en west-Berlijn goed door elkaar geschud heeft en alles netjes rechtgelegd heeft. Totzover de korte virtuele tour door Washington.

Op dag 2 heb ik geprobeerd zoveel mogelijk musea af te vinken zonder al te veel er doorheen te rennen. Het mooie van musea in Washington is dat een groot aantal gratis toegankelijk zijn! Dit komt doordat in 1826 een Engelsman genaamd Smithson zonder ooit in de States geweest te zijn dik een half miljoen dollar kado deed aan de toenmalige regering met de opdracht 'te zorgen dat in Wahington een centrum voor het vergaren en verspreiden van kennis opgericht wordt'. De 19 (!) musea die met dit geld in de loop der tijd opgericht zijn, zijn nu nog steeds gratis toegankelijk. De volgende musea ben ik langs geweest:

- Het National Air and Space Museum
Deze mocht natuurlijk eigenlijk niet ontbreken. Uberhaupt is het een geniaal museum, met veel historische en moderne toestellen. Een kleine sfeerimpressie:

Dikke peop dus. Een aanrader voor eenieder die nog ooit Washington aan doet!

- National Portrail Gallery
Met onder meer een mooie tocht door de historie van de United States aan de hand van presidentiele protretten.

- American Art Museum
Met veel expirimentele schilderijen en dingen die niks voorstellen maar wel mooi zijn. Helaas was fotograferen niet toegestaan.

- Museum of Natural History
Een Darwin-bastion midden in conservatief Amerika. Zelfs de oerknal wordt uitgelegd. Ook zijn er natuurlijk allerlei opgezette beesten aanwezig uit alle tijdperken:

en, last but certainly not least:

- National Zoological Park
Oftewel de dierentuin van Washington. En wat voor een ... Artis doet er absoluut in alle opzichten voor onder (en is niet gratis!). Omdat het tegen sluitingstijd liep heb ik moeten rennen om nog snel wat van de 'binnen' dieren te kunnen zien; alles wat buiten leeft was gelukkig nog twee uur langer te bezichtigen.

Op de laatste foto staat de uber-extreem zeldzame rode panda - deze wordt in het wild nog maar op een zeer select aantal plaatsen gemaakt. De andere foto's verklaren zichzelf wel.

Dat was zo'n beetje het eind van een drukke maar erg mooie tweede dag in Washington. Morgenochtend vertrekt mijn Greyhound naar Roanoke en reis ik vanaf daar door naar Blacksburg, Home of the Hokies en VirginiaTech.

Groetjes uit de US!